Savaş Üstüne Savaş - One Battle After Another İnceleme

Yıla damga vuran One Battle After Another filmini izledim ve en baştan söylüyorum: film, son dönemde çıkan yapımlar arasında adeta ilaç gibi geldi; uzun süredir benzerini izlememiştik. Gençliğinde French 75 adlı, anti faşist-kapitalist iktidar karşıtı grubun öncülerinden olan bir adamın, yetişkinliğinde kızını korumak için verdiği mücadeleyi izliyoruz. Başrolünde DiCaprio’nun olduğu filmde, kötü adam koltuğunda ise etkili performansıyla Sean Penn’i izliyoruz. Yönetmen Paul Thomas Anderson, önceki filmleriyle ses getirmesine rağmen Savaş Üstüne Savaş ile bambaşka bir eser ortaya koyuyor.

Film, seyirciyi ilk dakikadan itibaren düşmeyen temposuyla aksiyonun ve koltuğa sabitleyen gerilimin içine atıyor. Yerinde kullanılan kara mizah, kimi anlarda gülümseterek gerginliği azaltıyor. Sisteme başkaldırının ve devrimin yetişkinlikle birlikte geçmişte kalmış etkisi, kızıyla birlikte yaşayan Bob’un yeniden yakasına yapışıyor ve bizi de amansız bir kovalamacanın içine hapsediyor. Yalnızca aksiyonu hedeflemeyen film, bir adamın devrimci geçmişinden kızını korumak için girdiği mücadeleye kadar uzanan dramatik dönüşümü de başarıyla hissettiriyor.

Oyuncuların karakterlerini ustalıkla sergilemesi, filmin müziklerinin temposuna tam oturması ve etkileyici görselliği; üç saatlik bir illüzyonun kapılarını sonuna kadar aralıyor. Özellikle son yıllarda birbirinin kopyası hâline gelen yapımlardan sonra Savaş Üstüne Savaş, sinemaya yeniden inanmamızı sağlayan bir devrim gibi geliyor.

Anderson, yüksek tempoyu araya serpiştirdiği sakin karakterlerle ustaca dengeliyor. Bu kadar sürükleyici bir hikâyeyi; oyunculuklarından müziklerine, temposundan kara mizahına kadar kusursuz biçimde aktarmak, üç saatin sonunda ortaya çıkan bu başyapıta şapka çıkarmama sebep oldu. Dilerim ki, imalathane gibi aynı filmden yüzlerce çıkaran yapımcılar bu eserden payını alır da sinemada bunun gibi özgün işler izlemeye devam ederiz.